👉 Gratis gids! Het gebruik van deze 7 excuses in je bedrijf kun je je ècht niet veroorloven.

Zesjescultuur? Een Negencultuur is nog niet goed genoeg!

september 8, 2016 • Blog, Mindset

Er zijn momenten in de maand of in de week waarop je wat minder gemotiveerd bent dan anders.
Dan besluit je om daar ook gewoon aan toe te geven, morgen weer een dag.
Tijdens vakanties moet je misschien al helemaal niet aan je business denken en laat je alles zonder problemen of schuldgevoel een paar weken liggen.

Dat is niet bepaald de mentaliteit waar Amy Chua gelukkig van wordt.
Ik las haar boek: Strijdlied van de Tijgermoeder.

Schermafbeelding 2016-09-06 om 21.50.39

Ik had het gekocht omdat ik getriggerd werd door de titel en de beschrijving op de achterkant. Onze kinderen komen, net als Amy, uit China dus ik ben altijd geïnteresseerd in verhalen die mij iets leren over die cultuur.

Amy Chua is een dochter van Chinese immigranten. Mensen die altijd keihard aan het werk waren en streng in de opvoeding. Amy is getrouwd met een Amerikaan en zij is expert op het gebied van international business, etnische conflicten en globalisering. In 2011 plaatste Time Magazine haar in de top-100 van meest invloedrijke personen ter wereld. Zij is dus niet ‘zomaar’ iemand, dit is echt wel iemand met een goed stel hersens en een grote ambitie.
Ze heeft een aantal wetenschappelijke boeken geschreven en dit is haar persoonlijke verhaal over haar dochters, over hoe zij hen heeft opgevoed. En of dat heeft gebracht wat zij daarmee voor ogen had.

Een tijgermoeder neemt géén genoegen met matige (school)resultaten van haar kinderen.
Je gaat voor een tien en alles daaronder is slecht.
Dan heb je niet genoeg je best gedaan.
Slaapfeestjes?
Na school spelen met andere kinderen?
Tv kijken of computerspelletjes doen?
Geen piano of viool spelen?
NO WAY.
Voor wie zich wel eens afvraagt waarom Chinese ouders vaak succesvolle kinderen voortbrengen, hierboven staat het recept, aldus de auteur.

Amy is een soort generaal die er alles aan doet om haar kinderen het beste te laten zijn, in alles wat ze doen, wat overigens dus beperkt is tot school en viool en piano spelen.
Ik snap niet hoe zij ook nog een professionele carrière heeft kunnen opbouwen.
Ze werkt namelijk dagelijks uren met haar kinderen.
Als ze op vakantie gaan (dat dan wel gelukkig) regelt ze van te voren dat haar oudste dochter gewoon elke dag een paar uur piano kan spelen.
En de viool van haar jongste dochter gaat gewoon mee dus daar hoeft ze niets voor te regelen.
Daarna is er tijd voor ontspanning.

Haar oudste dochter voegt zich naar haar moeders wil maar haar jongste dochter verzet zich vanaf jonge leeftijd.
Dat is zeg maar een tijgerdochter met óók een hele sterke eigen wil  😉
Op hilarische wijze beschrijft Amy hoe het er vaak aan toe ging tijdens het vioolspelen, hoe zij ruzie maken, hoe zij haar dochter pusht en hoe haar dochter steeds meer tegen haar moeder in gaat.
Ik noem het hilarisch want ik heb echt vaak gelachen tijdens het lezen.
Mijn man William niet, die las het ook (bij gebrek aan genoeg andere boeken in de vakantie) en ik hoorde hem af en toe iets mompelen in de trant van ‘dat mens spoort niet’ of ‘zorgwekkend’.
Zijn conclusie: ‘Gelet op hoe het met haar jongste dochter is verlopen is de opvoeding die  zij voor ogen had mislukt.’

Ik wil niet het hele verhaal verklappen want ik vind dat je het zelf het beste kunt lezen.
Zodat jij jouw eigen oordeel kunt vellen.
Toen het boek uitkwam kreeg Amy heel veel shit over zich heen, vooral van ‘journalisten’ die het boek niet eens gelezen hadden maar refereerden aan wat zij erover hadden gehoord.
Ik las niet alleen een hysterisch en interessant (levens)verhaal maar vooral haar reflectie, zelfspot en je moet het maar doen hoor zo’n boek schrijven.
Ik blijf mij afvragen: Hoe heeft zij nou toch ook nog zo’n carrière kunnen opbouwen, dat is toch wel bewonderenswaardig. Hoeveel uur zou die vrouw slapen, vast niet veel.

Anyway, zoals er op de voorkant van het boek wordt gezegd: ‘Grappig en eerlijk en het stemt tot nadenken’ zo heb ik er zeker over nagedacht.
Over mijn manier van opvoeden maar ook hoe ik mezelf ‘opvoed’ en behandel in mijn business.
Ik bedoel, onze dochter is een muzikaal talent, ze speelt prachtig piano.
Maar ik moet er toch niet aan denken dat ik haar tijdens de vakanties zou verplichten om dagelijks een paar uur ergens in een hotel te gaan repeteren…..
Of zou ik dat wel doen als ik wist dat zij dan ook in Carnegie Hall zou mogen optreden?
Ik weet het niet en er is (gelukkig) ook nog een vader met een mening in da house.
Misschien hangt het ook erg van het kind af. Onze dochter is juist iemand die mag leren dat niet alles ‘perfect’ hoeft te zijn, zij heeft de neiging om de lat erg hoog te leggen wat haar nu al wel eens stress oplevert.
Amy’s dochter, inmiddels volwassen, neemt haar niets kwalijk en is blij met alle kansen die zij heeft gekregen en benut.

Wat betreft de business: Ben je ‘laks’ als je tijdens bijvoorbeeld de vakanties besluit om geen wekelijkse nieuwsbrief te maken? Of om gewoon de boel eens te laten voor wat het is en een middag op de bank te gaan liggen?
Haal je daarmee niet het beste uit jezelf?
Geef je dan een slecht voorbeeld aan klanten?
Ik weet het niet.
Ik denk het niet want lekker opladen en daarmee frisse energie en inspiratie krijgen om daarna weer voluit te gaan knallen is ook heel veel waard.
Geef jezelf permissie om te doen en vooral te laten waar jij zin in hebt.

Aan de andere kant vind ik dat je jezelf best (vaker) mag uitdagen om zo goed mogelijk te presteren.
Maar moet het altijd, koste wat kost, een tien zijn?
Ik weet het niet en ik kom er in dit blog ook niet uit.
Laten we in ieder geval voor een mooie 8,5 gaan.
Deal?
Een van mijn slogans is niet voor niets: Done is better than perfect.

Nu hoor ik graag van jou:
– Ken je dit boek, wat vond jij ervan?
– Heb jij een voorbeeld waarin jij jezelf hebt uitgedaagd om beter dan ‘een zes’ te scoren en wat heeft je dit in alle opzichten opgeleverd?
– Of heb je juist (misschien heel bewust) gekozen voor ‘een zes is goed genoeg’ aanpak?

Ik ben benieuwd naar jouw reactie onderaan dit blog, dankjewel daarvoor.

Groet,

email naam

 

 

 

  • Sanne schreef:

    Hoi Marieke, leuk jouw blog weer te ontvangen, ik had hem inderdaad gemist! Maar ik vind het juist fantastisch en begrijpelijk om te lezen dat je er simpelweg niet aan toe bent gekomen. Ik zit zelf vaak bomvol ideeën en voel mij gauw erg schuldig wanneer ik er niet aan toe kom alles uit te voeren, wat verfrissend om te lezen dat iemand die mij juist zo inspireerd, ook wel eens niet aan dingen toe komt, en, nog belangrijker, als ik dat logisch en begrijpelijk vind… Dan zullen mijn klanten dat toch ook vinden bij mij? Dus voor mij is het een eye-opener! Bedankt 🙂

    • Marieke Anthonisse schreef:

      Hoi Sanne, dank voor je reactie. Heel herkenbaar: genoeg ideeën en ambitie maar zo vaak dat ‘het leven er tussenkomt’ hahaha. Keuzes maken dus en dan met focus één ding tegelijk. En ja, jouw klanten zullen het zeker snappen als het voor jouzelf ook goed is. Groet, Marieke

  • >