Meld je aan voor de tips en inspiratie die ik gratis per email stuur!

Jouw gegevens worden vertrouwelijk behandeld zoals beschreven in de privacy verklaring

Een verhaal over volhouden, plannen en focussen.

juni 21, 2018 • Blog, Plannen & Organiseren

Mag ik je voorstellen aan Inge, mijn jongste (half)zus.
We hebben dezelfde vader, andere moeders.
Inge, 35 lentes jong, is een zeer grote inspirator voor mij en mijn bedrijf en daarom deel ik haar verhaal in dit artikel.
Zij mag zich sinds enkele weken ‘Dokter’ noemen, Inge heeft haar studie geneeskunde na vele jaren hard werken en leren afgerond.
Binnenkort start zij als arts-in-opleiding (AIOS) tot klinisch patholoog aan een Universitair Medisch Centrum.
Ik vind het zo geweldig knap wat Inge heeft gedaan.
Juist omdat het haar niet is komen aanwaaien, zij heeft er naar mijn mening extra hard voor moeten werken.

Inge en ik schelen 13 jaar en we zagen elkaar vroeger als ik bij mijn vader was, twee weekenden per maand ongeveer.
Naarmate ik ouder werd kwam ik daar minder regelmatig, we hadden dan ook niet heel veel contact.
Ik vond haar een leuk kind, lekker eigenzinnig met haar rode haren.

Inge had een probleem op de lagere school, zij is namelijk dyslectisch maar dat werd toen nog niet onderkend.
‘Meester Frank dacht dat ik het erom deed. Dat ik altijd expres 19 van de 20 woorden fout schreef. Maar ik wist niet beter. Hij had echt de pik op mij’ aldus Inge.
Mijn vader herinnert zich juf Wil nog goed: ‘Zij vertelde me eens dat het niets zou worden met Inge. Je verzint het niet maar dit zei ze echt. Ik zie haar nog wel eens lopen in het dorp en zal haar de eerst volgende keer zeker even aanspreken om te vertellen wat Inge heeft bereikt’!

 

Ondanks een cito uitslag Havo/VWO ging Inge naar de Mavo.
‘Meester Frank heeft naar alle Havo’s in de buurt gebeld om ze te vertellen dat ik dat echt niet zou redden, dat zij vanuit school mij een Mavo advies gaven en dat die scholen mij dus maar beter niet konden toelaten.’

 

Maar een Anthonisse is niet voor één gat te vangen.
Na de Mavo volgde de Havo.
Hierna ging Inge overdag werken en deed zij VWO in de avond.

Even dreigde het de verkeerde kant op te gaan.
Inge zat in een circuit met foute vrienden die drugs gebruikten, feestjes belangrijker vonden dan leren of werken aan je toekomst.
Haar beste vriendin van toen werd ongepland zwanger, op haar zeventiende.
Inge schrok zich kapot en realiseerde zich: Als ik hier zo mee doorga dan vergooi ik mijn hele toekomst.
Ze brak radicaal met deze mensen en koos voor zichzelf.
‘Ik voelde me ontzettend schuldig, ik heb mensen keihard laten vallen maar ik wist dat het moest’ zegt zij nu.

In 2004 ging Inge studeren, het werd biomedische wetenschappen.
Toen zij in 2007 bij een lezing was van een forensisch patholoog ging de vlam branden: Dít is wat ik wil, ik wil patholoog worden.
Om vervolgens te constateren: Dan moet ik dus geneeskunde gaan studeren…..
Er volgde een tweejarige studie om überhaupt mee te kunnen doen aan de loting voor een plek voor geneeskunde.

Door haar focus en toewijding lukte dit en Inge kon in 2010 starten om vervolgens in 2016 met de co-schappen te gaan beginnen.
En nu, weer een paar jaar later, heeft zij haar medische belofte afgelegd en staat zij geregistreerd als arts.
Nu dus haar baan als arts-in-opleiding en over vijf jaar mag zij zich dan klinisch patholoog noemen.

Wat ik zo ongelofelijk inspirerend vind haar Inge’s verhaal is natuurlijk allereerst haar doorzettingsvermogen.
In iets van twintig jaar van de Mavo naar een opleidingsbaan tot klinisch patholoog, ik kan alleen maar diep buigen.
Met het besluit ‘Ik wil patholoog worden’ kwamen vele jaren van studeren, werken, buffelen!
Uiteraard lagen er obstakels op haar pad.
Zoals haar moeder die ziek werd en een jaar wachttijd voor de co-schappen.
Inge liet zich in het begin ook veel te veel afleiden, ze had allerlei baantjes, bakte taarten op bestelling, zei ‘ja’ tegen van alles waar zij eigenlijk helemaal geen tijd voor had.
Een burn-out volgde.
De knop ging (weer) om, ze moest stoppen met alle afleiders.
Hierna ‘verdween’ ze een soort van uit beeld.
Wij zagen haar in de afgelopen jaren maar heel af en toe, meestal kwam ze niet naar feestjes en verjaardagen omdat ze de volledige focus op haar studie had aangebracht.

Maar er is meer wat mij inspireert.
In 2006 ontmoette ze Peter, later dit jaar gaan ze trouwen.
Van hem leerde zij hoe ze moest studeren, iets wat zij nooit had geleerd.
Haar wens, of zullen we zeggen haar doel, om patholoog te worden zorgde voor nog meer structuur in haar leven.
‘Toen ik besloot om toch geneeskunde te gaan studeren hebben Peter en ik een zesjaren plan gemaakt wat uiteindelijk een achtjaren plan werd. Je zou kunnen zeggen dat we alles tot in de letter hebben gepland. Zo ben ik vanaf dag 1 bewust bezig geweest om een cv op te bouwen voor een opleidingsplek na mijn studie. Ik deed, nadat ik alle afleidende bezigheden had stopgezet, alleen nog maar dingen naast mijn studie die gericht waren op het gebied van pathologie. Ik zie het resultaat dan ook echt als een team effort, Peter en ik hebben dit samen gedaan. Deel 1 van het plan was dat ik me volledig om mijn studie ging richten en hij zorgde voor de rest. Hij werkte om voor ons inkomen te zorgen, hij begon wel voorzichtig met zijn eigen bedrijf maar hij heeft al die jaren een baan in loondienst gehad zodat ik kon studeren. Ik had geen recht meer op studiefinanciering. Nu start deel 2: Ik heb een inkomen en hij is gestopt met zijn baan om zich volledig op de groei van zijn eigen bedrijf te richten.’

 

Ik vroeg Inge laatst wat zij nu over zichzelf heeft geleerd in al die jaren.
‘Ik heb geleerd dat ik een samenwerker ben. Ik ben volhardend en ik weet nu dat ik alles kan worden wat ik wil zolang ik bereid ben er hard voor te werken. Ik heb ook geleerd dat ik van plannen hou.’

 

Dit zijn gouden lessen voor mij als mens, als ondernemer.
Ik hoop dat jij hier ook (nieuwe) inspiratie uithaalt.
Het stellen van een doel, het maken van een plan, alle afleiders uitzetten, omgaan met tegenslagen, verantwoordelijkheid nemen voor je eigen succes en geluk.

Het is zo universeel hè, dit zijn de dingen die we allemaal tegenkomen en dan gaat het er dus echt om hoe je er op dat moment mee omgaat.
Welke keuzes maak je?
Geloof jij ook dat je alles kunt bereiken wat je wilt zolang je bereid bent om er vol voor te gaan?Inge en ik horen heel graag wat dit verhaal met je doet, welke inspiratie haal jij hier uit?

Dankjewel voor jouw tijd en aandacht en deel dit artikel gerust in jouw netwerk.
Heb jij een vraag over jouw bedrijf, iets waar jij tegenaan loopt, laat het ook weten.
Ik help je graag verder.

Ps: Peter schreef het eerste Nederlandstalige boek over angstcultuur en geldt nu als expert op dat gebied.
Zijn bedrijf gaat als een speer!

Groet,

 

 

 

Ben jij bereid om deze zomer een aantal uur per week aan jouw bedrijf verder te werken? En kun jij hier wel wat hulp bij gebruiken? Doe dan mee met de Zomerschool. Het start op 1 juli aanstaande.

4 reacties op “Een verhaal over volhouden, plannen en focussen.

  1. Yvonne Aarts schreef:

    Hoi Marieke en gefeliciteerd Inge,
    Wat een inspirerend verhaal. Helaas komt het nog steeds veel voor dat kinderen met dyslexie geen kansen krijgen, omdat leerkrachten nog steeds niet weten wat ze ermee aan moeten. Ik heb vaak gesprekken op scholen, om uit te leggen wat kinderen met dyslexie of beelddenkers wél kunnen. Heel vaak zorgt dit ook vaak voor faalangst bij beelddenkers en dan zijn we nog verder van huis. Ik ga je verhaal zeker gebruiken. Ik weet zeker dat ik hiermee heel wat leerlingen een zetje in de rug kan geven. Dank je wel

    1. Marieke schreef:

      Hoi Yvonne, dank voor je reactie en goed dat dit verhaal jouw leerlingen verder kan helpen, zal Inge ook tof vinden! Groet, Marieke

  2. Marrit schreef:

    Wat mooi, vooral hoe Peter en Inge dat samen hebben aangepakt, hoe hij heeft gezorgd voor het inkomen zodat zij haar droom kan naleven en hoe hij nu aan de groei van zijn bedrijf kan werken. Dat is echt een geweldige samenwerking, hoe een ideale relatie zou kunnen zijn. Echt een inspirerend verhaal. Bedankt dat je dit zo hebt gedeeld!

    1. Marieke schreef:

      Graag gedaan en dank voor je reactie Marrit! Groet, Marieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *