De jeugd van tegenwoordig.

Een ondernemend jongetje van acht jaar ging onlangs ’s avonds laat een ritje maken met de auto van zijn moeder.
Hij reed de snelweg op en trapte het gaspedaal in naar 140 kilometer per uur.
Na een aantal kilometers scheuren werd hij toch wel een beetje bang zo in de donkere nacht en dus zette hij de auto keurig aan de kant.
Gevarenlichten aan en de gevarendriehoek neergezet.

Het is overduidelijk dat dit jongetje in Duitsland al rijervaring moet hebben gehad, en dat had ‘ie inderdaad.
Toch vraagt het wel behoorlijk wat lef!

Over lef gesproken: Steeds meer kinderen tussen de 10 en 14 jaar schrijven zich in bij de Kamer van Koophandel.
Die beginnen gewoon een eigen bedrijf.
Veel beter dan een krantenwijk.
Hoe cool is dat?

Waar ‘wij’ volwassenen soms uren, dagen, weken, maanden kunnen nadenken of we iets nou wel of niet zullen doen (en het ondertussen dus niet doen), daar besluit deze generatie gewoon dat ze iets willen en hup, het is al gebeurd.
Gaandeweg de rit zoeken ze dan wel uit hoe het beter/anders kan en als het moet is paps of mams vaak wel in de buurt.

Kun jij je nog herinneren dat jij zo ongeremd en blakend van (zelf)vertrouwen was?
De tijd waarin jij dacht: Lijkt me leuk, ga ik doen!
Misschien is dit nog steeds jouw mindset.
Ik zie wel vaak dat er gaandeweg de rit dingen gebeuren waardoor het verandert.
We gaan steeds meer nadenken, wikken en wegen, maken iets mee wat intimideert.

Een klant vertelde mij eens dat zij door een ‘collega’ zó de grond in was getrapt dat ze acuut ging twijfelen aan haar eigen kunnen en hier jaren last van heeft gehad.
Zelf was ik, toen ik voor mijzelf begon in 1999, veel brutaler dan nu, ik had meer lef.
Ik belde iedereen op, vroeg zonder blikken of blozen wat ik mijzelf waard vond, ik ging met volle vaart vooruit.
Ook ik heb sinds die tijd diverse ervaringen waar ik een knauw van heb gekregen en waardoor ik soms bijna ging geloven dat ik er niets van bakte.
​Gelukkig investeer ik ook in mijn eigen coaching en training en is ‘fuck it, dit is míjn bedrijf en ik bepaal de regels’ steeds vaker mijn insteek.

Laatst had ik een klant aan de lijn en zij is bezig om een nieuw product te lanceren.
Echt iets heel moois en ik kan niet wachten totdat ze ermee naar buiten treedt zodat ik haar kan promoten.
Een nieuw product, daar hoort natuurlijk uitzoekwerk bij, je moet je voorbereiden en keuzes maken.
Maar zij ging hierbij wel ver, het waren allemaal technische punten en mogelijkheden en ‘wat als’ en ‘hoe weet ik dat dan zeker hoe dat uitpakt’.
Zeg maar geneuzel op de vierkante millimeter waardoor je lekker blijft hangen en geen stap verder komt.

Het verbeteren van een product of dienst kan pas als het er is!
En dus zul je gewoon met iets moeten komen.

Het is nog niet zo heel lang geleden dat de PC’s monsterlijk groot waren.
Moet je nu zien!

Kijk ik nu naar de agenda voor het jaar 2017 die ik drie jaar geleden uitbracht dan zie ik daar best wel wat ‘slechte’ dingen aan.
Maar toen was ‘ie goed en sindsdien wordt ‘ie elk jaar een stukje beter.
Zonder die eerste uitgave was de uitgave van vandaag er niet geweest.

Wekelijks lees ik wel een bericht van iemand die maar blijft hangen, bang is om haar kop boven het maaiveld uit te steken, gelooft dat ze nog niet goed genoeg is, etc etc etc.
Hoeveel mooie producten en diensten verschijnen nooit omdat de creator maar blijft uitstellen, schaven, twijfelen?
Hoeveel mensen wordt hierdoor de mogelijkheid op een beter en leuker leven ontzegd?
Hoeveel omzet laat men hier liggen?

Get over yourself!
Dit is wat ik wel kan uitschreeuwen.
(en ik zeg het vaak genoeg tegen mijzelf).

Voel weer waarom je dit product wilt maken, heb jouw ideale klant helder voor ogen.
Pak jouw plan erbij.
En dan is het tijd voor actie.
Heb je geen plan dan is dat jouw eerste actie 👊

Laat je niet ontmoedigen door anderen, of ze nu twaalf zijn of jouw leeftijd hebben.
Neem juist een voorbeeld aan die jongelui!
Er is genoeg plek voor iedereen en niemand anders heeft jouw energie.
Hup hup, aan de slag nu!

Ik ben benieuwd naar jouw verhaal:
Heb jij nu meer of minder lef dan toen je jonger was?
Heeft jouw vertrouwen wel eens een deuk opgelopen en wat deed je om jezelf hier uit te trekken?
Welke andere reactie heb jij op dit blog?

Groet,

 

 

 

Spread the love
  • Janine schreef:

    Nu heb ik meer lef dan vroeger. Ik weet wie ik ben en wat ik kan. Ik ben logopedist en doe dat met passie en plezier. Het helpt natuurlijk ook dat ik 50 kilo ben afgevallen. Sinds 2014 heb ik een eigen praktijk en groei ik elk jaar nog. Sinds 2016 heb ik zelfs een medewerker in dienst. Ik ben daar supertrots op.

    Mijn eerste werkervaring als logopedist was niet positief en deze baas gaf mij uiteindelijk het gevoel niets te zijn en niets te kunnen. Ik vond van mezelf dat ik een slechte logopedist was. Het heeft zeker 2 jaar en wat positieve vervangingswerkzaamheden gekost om daar weer uit te komen. En soms ben ik nog onzeker.

    Ik weet nu dat ik een lieve, zorgzame en begripvolle logopedist ben, misschien ben ik nog niet altijd zakelijk genoeg, naar bijvoorbeeld concullega’s maar ook dat groeit nog elk jaar. Ik weet dat ik een powervrouw en een goede zakenmam ben! Een balans met het gezin is erg belangrijk en gelukkig heb ik een lieve, behulpzame en betrokken partner die samen met mij het gezin runt.

    • Marieke schreef:

      Hoi Janine, wow wat super stoer zeg! Wat een ontwikkeling! En het kan inderdaad ook de andere kant op: Dat je juist méér lef hebt naarmate je ouder wordt. Ik merk daarin dat ik, nu ik dit jaar 50 ben geworden, wat minder tijd heb voor geneuzel en gedoe. Het wordt makkelijker om daar snel keuzes in te maken en naar te handelen. En wat is er eigenlijk te verliezen? Niets! Het is heel gaaf om te lezen dat je de balans hebt en de support van jouw gezin! Groet, Marieke

  • Patricia schreef:

    Hoi Marieke,

    Herkenbaar dat ik me tegenwoordig sneller zorgen maak, ook over mijn eigen kinderen, waar ik vroeger impulsiever allerlei dingen ondernam als puber/ adolescent.

    Wanneer ik zie hoe ongeremd kinderen zijn en vol fantasie, wordt ik ook juist uitgenodigd om dit zelf meer te doen. Mij niet laten beïnvloeden door mijn omgeving, angsten dat het niet gaat lukken maar juist meer bewust kiezen voor het kind, het impulsieve en mijn gevoel volgen. En zo ideeën wel in actie omzetten. ‘fouten’ horen bij het proces, het zorgt in ieder geval voor meer dynamiek en leerervaringen!

    Zo heb ik voor de zomer mijn eerste voorstelling neergezet in een theater, met kinderen van de dansschool. Vrij spontaan mijn ideeën omgezet in een plan, ik ben ervoor gegaan en wat was het mooi, vooral ook het proces eromheen!

    Dus inderdaad, leve het kind (ook in onszelf:)!