100.000 flessen per jaar is genoeg.

Dit is Anna Maria Abbona, eigenaresse van een wijnhuis in Piemonte, Italië.
Voor de kenner: Dit is de streek waar onder andere Barolo ligt.
Tijdens de Business Retreat bezochten we haar voor een wijnproeverij en vertelde zij haar ondernemersverhaal.
Het is een verhaal met een gouden randje en een paar prachtige ondernemerslessen.
Ik geef je deze graag door.

Anna Maria’s overgrootvader Giuseppe werkte in de wijnvelden en droomde ervan om ze zelf te bezitten maar het mocht niet zo zijn.
Anna’s opa Angelo deed het wel: In 1936 startte het bedrijf met een aantal wijnvelden.
Het waren er te weinig om goed van te kunnen leven en het was echt sappelen.
Het was de tijd van de tweede Wereldoorlog.
Er heerste wijnluis wat ervoor zorgde dat oogsten massaal mislukten, met alle gevolgen van dien.

Anna’s vader Giuseppe volgde hem op.
In die tijd trokken veel mensen van het platteland naar de stad om te gaan werken maar deze familie bleef, ze hielden te veel van hun bedrijf.
Giuseppe kocht gaandeweg de jaren stukken land en legde nieuwe wijnvelden aan.
Met liefde en vakmanschap werd er heel hard gewerkt.
Het was ontzettend moeilijk om een kwalitatief goede wijn te produceren.
Daarom werden de druiven verkocht aan coöperaties in de regio die er vervolgens (matige) wijn van maakten.

Anna Maria groeide op, afgezonderd van de bewoonde wereld.
Ze vermaakte zich rondom de afgelegen boerderij waar alles in het teken stond van de wijnvelden.
‘Ik weet nog dat ik voor het eerst naar school ging. Daar werd mijn wereldbeeld anders. Ik ontmoette andere kinderen, leerde nieuwe dingen. Ik vond het heerlijk om naar school te gaan.’

Anna Maria ging studeren en in de grafische sector aan de slag.
Ze had nooit de intentie om in de voetsporen van haar familie te treden.
Maar in 1989 gebeurde dat toch toen haar vader vertelde dat hij de boerderij wilde verkopen.
Anna Maria en haar man, die ook uit een familie van wijnboeren kwam, besloten het roer om te gooien.
Ze zegden hun banen op en keerden terug naar huis.
Het besluit was genomen: Ze zouden het wijnhuis overnemen en alléén maar kwaliteitswijnen gaan produceren, in eigen beheer.

Er volgden zware maar mooie jaren waarin het wijnhuis verder werd opgebouwd.
Twee zonen werden geboren.
Toen er eenmaal een mooie wijn was ging Anna Maria langs de deuren om haar product te verkopen.
‘Niemand wilde het kopen. In deze streek bleken mensen niet klaar te zijn voor een betere wijn, zij waren gewend aan de goedkope soorten. Ik heb maanden en maanden geprobeerd om mensen ervan te overtuigen maar het werkte niet. Ik moest iets anders verzinnen.’

Misschien zouden ze hun wijn kunnen exporteren, maar waarheen?
Frankrijk? Yeah right, ze zien ons daar aankomen.
Het werd Duitsland, daar zag Anna Maria wel een mogelijkheid.
Alleen, zij sprak geen Duits.
Twee jaar lang, twee avonden per week, na het werk, reed zij 45 kilometer heen en weer terug naar de stad om Duits te leren.

In de jaren daarna ging het beter en beter.
De twee zonen werken inmiddels ook in het bedrijf.
In de streek zijn ongeveer 65 wijnhuizen en Anna Maria staat in de top 3.
Zij is voorzitter van de regionale vereniging van wijnhuizen.
Een positie die zij ook niet zomaar kreeg, ze is als vrouw jarenlang niet serieus genomen en werd zelfs buitengesloten door het mannenbolwerk.
‘Moed en doorzettingsvermogen, dat zijn de belangrijkste woorden voor mij. Ik heb nooit opgegeven, ondanks dat alles soms tegenzat. Wij geloofden in onze producten en zijn voor de kwaliteit blijven gaan. Geen consessies, punt.’

Ik vroeg Anna Maria hoeveel flessen wijn zij per jaar verkopen.
Zo’n 100.000 flessen vertelde ze, en die gaan onder andere naar Californië, Duitsland en vooral naar de locale restaurants, inwoners en de toeristen die het wijnhuis bezoeken.
‘Er zijn hier ook een paar wijnhuizen, meer wijnfabrieken, die wel een miljoen flessen per jaar doen maar dat ambiëren wij helemaal niet. 100.000 is genoeg, we willen de kwaliteit hoog houden en het werk zelf doen.’

Dit is nou echt weer een mooi voorbeeld van een vrouw naar mijn hart.
Ze heeft ambitie maar blijft ook bescheiden. Met beide benen op de grond.
De kwaliteit staat voorop. Een miljoen flessen is niet nodig, honderdduizend is ook goed.
Zoeken naar andere manieren als het tegenzit. Iets gaan leren omdat je weet dat dat je verder helpt. Blijven aanbellen bij mensen. Een rotsvast geloof in eigen kunnen en het product. Zorg. Aandacht. En kunnen genieten!

Werkt dit voor jou ook zo: Als ik verhalen als deze hoor denk ik meteen aan mijn eigen bedrijf en wat ik kan hiervan leren.
Doorzettingsvermogen, dat is en blijft natuurlijk altijd belangrijk.
Ik zie Anna Maria al voor me, langs de deuren, steeds weer die afwijzing, niemand wilde haar wijn kopen.
De ‘nee’ die we allemaal kennen maar als ik ‘m in deze mate zou krijgen, pfffff, dat lijkt me echt vreselijk.

Iets gaan Leren omdat je weet dat dit je verder zal helpen.
Een taal om je afzetmarkt te benaderen.
Wat is voor jou iets om te leren?
Als jouw bedrijf nog niet oplevert wat je zou willen dan ligt dat niet aan jouw vakinhoudelijke kennis.
Het is meer dat je nog niet weet hoe je jouw bedrijf kunt laten groeien, er ontbreekt een structuur, een plan.
Als je het in je eentje doet is er ook niemand die als een stok achter de deur kan fungeren.

Kwaliteit is het beste businessplan.
Nu wil ik niet zeggen dat een hogere kwantiteit automatisch leidt tot een slechtere kwaliteit.
Ik merk wel eens dat bedrijven die te snel groeien vaak wat lakser worden naar hun klanten.
Ik denk dat het voor jezelf te overzien moet zijn, dus wat wil jij en wat kun jij aan?
Wat is jouw definitie van kwaliteit?
Neem nou die 100.000 flessen per jaar, wat een prachtig aantal.
Het hoeven er geen 200.000 te worden, een miljoen is al helemaal niet nodig.
Dit aantal kunnen zij aan, hiermee kunnen zij garant staan voor de kwaliteit, hier worden zij gelukkig van.

Mensen zeggen mij nu: ‘Oh, die agenda van jou, de oplage wil je zeker wel omhoog brengen naar 2500 of meer!’
Uhhh, nou, dat weet ik nog niet hoor, of ik dat wil.
Met een oplage van eerst 500, toen 1000 en nu 1100 kan ik het allemaal nog zelf aan.
Ik nummer elke agenda, pak ‘m in, breng het pakketje naar de post.
Het kost mij best wat tijd elke dag maar ik geloof dat dit doorwerkt naar de klant die het pakketje uitpakt, blij wordt, ermee aan de slag gaat.
Eerst moet ik ook dit jaar maar weer zien dat alles wordt verkocht, het blijft spannend.
Het is ook prima dat ‘slechts’ 1100 vrouwen deze agenda kunnen kopen, het mag best een beetje exclusief blijven.
Maar goed, ik ontwikkel mij natuurlijk ook elke dag en we zien het wel per jaar.

Je moet natuurlijk allereerst compleet gepassioneerd zijn anders begin je geen wijnhuis.
Een slechte zomer, flink wat hagel en je hele oogst is verpest.
Je hebt een flinke portie Moed nodig en wat een moedige vrouw is Anna Maria.
Ondanks alle tegenslagen, denigrerende opmerkingen (die zij nog steeds krijgt) van mannen die alles beter denken te weten en andere shit is zij doorgegaan met haar mooie bedrijf.
Samen met haar familie, ze zegt dat ze het zonder haar man nooit had gered en haar ouders hebben hun natuurlijk ook geholpen met de kinderen.
Die twee kinderen zetten het familiebedrijf voort, hoe bijzonder is dat.
Ik kan er alleen maar heel veel respect voor hebben en geniet van verhalen als deze.​

De website (ook in het engels) van Anna Maria Abbona vind je hier.
Ben je ooit in de buurt, ga er zeker langs en laat je verrassen.

Wat neem jij mee uit dit artikel of wat wil jij delen over jouw eigen ondernemersverhaal?
Daar ben ik heel benieuwd naar, je kunt hieronder een reactie plaatsen.

Dankjewel voor je tijd en aandacht!

Groet,

 

 

Spread the love
  • Martine schreef:

    Heb je wat flessen meegenomen? Ben nu natuurlijk reuze benieuwd! 😉

    • Marieke schreef:

      Hoi Martine, jazeker, ik heb twee flessen rood meegenomen uit Anna Maria’s wijnhuis: Een Barolo uit 2014 die mag ik nog twee jaar laten liggen. En een Sorì dij But uit 2017, die mag snel open. Groet, Marieke