Als ik zin heb in iets zuurs pak ik wel een citroen.

Ik heb het met mijn klanten (en met mijzelf) regelmatig over ‘grenzen stellen’, het is misschien wel het allerbelangrijkst in je bedrijf als je wilt groeien.
Grenzen stellen naar jezelf én naar anderen.
Naarmate je het drukker krijgt met meer klanten is het volkomen logisch dat er zaken veranderen.
Dan ben ik er nog steeds voor dat je de klant meer geeft dan ‘ie verwacht, dat is alleen maar goed.
Maar je zult dus ook bepaalde dingen niet meer doen of accepteren, je zult het strakker geregeld hebben.

Het is een soort balanceren, wat doe je nog wel en waar stop je mee, waar ben je zelf onderhand ook klaar mee?
Naast dat je hier rationeel naar kunt kijken is jouw gevoel hierin uiteraard doorslaggevend, je voelt het gewoon, alles in jou schreeuwt: ‘Klaar!’

Groeien betekent meer zichtbaar worden.
Door het zichtbaar zijn ga je groeien.
Je bent misschien meer online, via Facebook live, via advertenties, webinars en dat soort manieren.
Hartstikke leuk om op die manier met nieuwe mensen, mogelijke klanten in contact te komen.

Mensen die jou he-le-maal niets vinden, die zien jouw berichten ook voorbij komen.
En helaas, deze mensen laten dan ook wel eens een reactie achter.
Een zure reactie.

De keerzijde van het online leven dat wij leiden.
Nu heb ik daar zelf ook mee te maken, zure reacties, bijvoorbeeld over de agenda waar ik momenteel een advertentie voor heb lopen:

  • ik zie het nut niet in van die agenda van jou
  • belachelijk dat dit weer alleen over vrouwen gaat
  • stomme kleur!

Weet je wat ik dan doe?
Dan bel ik gewoon de censuur politie.
Die zorgt er dan netjes voor dat die reactie weggehaald wordt.
Als ik zin heb in iets zuurs dan eet ik wel een stukje citroen.

Ik heb niets tegen mensen die mijn product niets vinden, ieder z’n ding.
Maar je denkt toch niet dat ik investeer in langlopende advertenties om vervolgens allemaal negatieve reacties zichtbaar te laten?
Ik ben er namelijk ook achter gekomen dat de ene zure reactie vaak een andere zure reactie oproept.
Voor je het weet zijn er allemaal zuurpruimen aan het reageren.
Weg ermee!

Ik bel ook de censuur politie als mensen in een reactie een link plaatsen naar een ander product, blog, website of wat dan ook.
Als dat niets toevoegt of alleen maar afleidt van mijn bericht, tuurlijk haal ik dat dan weg!
Meeliften op mijn advertentie, nee echt niet.
Ga maar fijn zelf investeren in een advertentie.

Voordat je nu zegt ‘Nou nou Marieke, jij bent zelf ook lekker zuur bezig in dit artikel’ gaan we snel kijken naar de positieve en educatieve kant van het verhaal 😉
Elke keer als er zoiets gebeurt krijg jij de kans om jezelf weer een stap hoger te brengen.
Een kans om een nieuwe grens te stellen.
Je kunt besluiten dat je niet (meer) gaat reageren.
Daar waar je eerst misschien nog een lange reactie ging typen om jezelf te verdedigen, haal je nu je schouders op, drukt op ‘delete’ en gaat verder met je werk.
Je hoeft je niet te verdedigen, je hoeft jezelf niet uit te leggen, je hoeft je niet te verantwoorden.

Als je dan toch wilt reageren, maak er dan een sport van om dit zo kort mogelijk te doen.
Daar bespaar je een hoop tijd mee en je bent veel duidelijker.
Ik zeg nog meer winst!

‘Stepping up’ kan heel spannend zijn, dit hoor ik ook vaak van mijn klanten.
Dan leggen zij de kwestie voor in de groep, iedereen geeft dan aan dat er een grens gesteld mag worden, dat is dan nét even het zetje dat je nodig kunt hebben.
Daarom is het, daar is ‘ie weer, zo belangrijk om je te omringen met mensen die jou snappen en die niet vanuit angst denken en handelen.

Ik ben benieuwd naar hoe dit voor jou is:
– heb jij een voorbeeld van een grens die je te lang niet aangaf?
– wat gebeurde er toen je dit (uit)eindelijk wel deed?
– hoe ga jij om met zure reacties?

Loop jij tegen iets aan in jouw bedrijf en leven als ondernemende vrouw, laat het mij weten.
Ik help je graag verder in een volgend artikel.

Groet,

 

 

 

Spread the love

Een gedachte over “Als ik zin heb in iets zuurs pak ik wel een citroen.

  1. Illa

    Dag Marieke, mooi artikel. Heel herkenbaar. Ik wil graag een voorval delen, niet direct zakelijk maar wel hoe ik anders deed dan gewoonlijk.
    Mijn voorbeeld van een grens die ik eindelijk eens aangaf: ik liet per mail mijn mening horen aan mijn broers over een stap die er genomen moest worden in de mantelzorg voor mijn vader. Doodeng, ik voelde al mijn barrières rammelen en trekken, sliep er twee nachten niet van, maar deed het wel. Twee dagen heb ik geoefend in bij mezelf blijven en voelen of ik nog steeds achter mijn mening stond. Ja dus. Toen mijn ene broer en later mijn andere broer mijn antwoordde met een voor mij prima en begripvolle reactie voelde dat zo goed. Ik voelde me door allebei gehoord. Wow, echt gaaf.
    In eerste instantie ga ik met zure reacties zo om: ik omzeil ze het liefst of ik negeer ze. Omzeilen voelt niet goed want daar zit iets van aanpassen in. Negeren hangt van de situatie af. Bij mijn broers ging het niet direct om een zure reactie maar wel: wat doet het met mij? Dat is sowieso de hamvraag…

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*