Het is één grote werkstage.

Ondanks een imposante hoeveelheid boeken en andere publicaties had ik nog nooit iets van Daphne Deckers’ werk gelezen.
Tot vorige week want toen kocht ik Sterrenstof.
Voor € 3,50 ja mensen het mag wat kosten 😉
Daphne schreef dit essay ter gelegenheid voor de Maand van de Spiritualiteit met dit jaar het thema ‘Opnieuw beginnen’.

De aanschaf en het lezen van het boekje was mijn voorbereiding op een lezing die zij kwam geven in de bibliotheek bij mij in de buurt.
Ik was namelijk toch wel benieuwd naar deze vrouw en wat zij te vertellen had.

In een zaal vol vrouwen en vijf mannen vertelde zij over het moederschap, reflecteerde zij op zichzelf en las zij voor uit het boekje.
De focus lag vooral op de fase van de puberteit van haar kinderen, inmiddels zijn zij uit huis en is de volgende fase aangebroken namelijk die waarin je leven niet meer draait om school, sportclubs en nachtelijke ritjes naar de stad omdat je kind door een lekke band niet naar huis kan fietsen.

Daar zat ze dan: beide kinderen naar Amerika, haar man mee voor zijn werk, alleen de hond was er nog.
Stilte. Donker. Saai.
Daphne vertelde dat zij én haar man het best wel een tijdje moeilijk hebben gehad in deze nieuwe fase en ik kan me dat heel goed voorstellen.
Ondanks dat ze haar kinderen tijdens de puberteit ook wel eens het huis uit wilde helpen 😉
Wat me raakte was toen ze vertelde dat het soms voelde als verstoten worden door je kinderen. Bijvoorbeeld dat ze je wegsturen als je hun kamer binnenkomt, dat ze je maar stom vinden, een fossiel met een mening die nergens op slaat.

Luisterend naar haar verhalen werd het mij duidelijk dat zij een behoorlijk bezorgde en beschermende moeder was.
Ze vertelde dat haar moeder dat ook was en dat zij dat in haar eigen pubertijd ook belachelijk en irritant vond.
In het kader van de Maand van de Spiritualiteit zouden we dit als karma kunnen bestempelen.
Maar misschien is het gewoon zo dat je uiteindelijk toch meer op je vader/moeder lijkt dan je denkt.

Na de pauze mochten wij vragen stellen.
Iemand vroeg haar: Hoe spiritueel ben jij, welke rol speelt spiritualiteit in jouw leven?
Daphne vertelde over loslaten, dat het hele moederschap één grote werkstage is, dat het makkelijker is om je ‘zen’ te voelen of bij jezelf te komen in een klooster op een berg dan in de dagelijkse praktijk van het moederschap, zie dan maar eens onder alle omstandigheden lekker zen en bij jezelf te blijven!
Ze vertelde ook dat zij heeft moeten leren om haar eerste reactie, de primaire emotie, te ontstijgen als een van haar kinderen haar weer eens afsnauwde of boos werd om iets.
Dat de werkstage van je vraagt dat je open blijft in je communicatie, naar jezelf blijft kijken.
Kunnen en durven toegeven dat jij de wijsheid niet in pacht hebt, dat jouw mening niet ‘de waarheid’ is.

Ik zag de overeenkomst met het hebben van een bedrijf, met het werken met klanten.
Het zelfstandig ondernemerschap is ook één grote werkstage.
Zakelijk groeien is niets anders dan persoonlijk groeien.

Een klant blijft een tijdje bij je, in het begin is er veel contact, je helpt en coacht, maakt hem of haar soms ook een beetje boos, je lacht samen wat af, de klant ontwikkelt zich.
Na verloop van tijd hebben ze je minder nodig, er is minder contact, en uiteindelijk gaan ze weg.
Ik merk dat in mijn Moeders met een Missie groep.
Het is oké als klanten na verloop van tijd weggaan, het is zelfs goed!
Neemt niet weg dat het ook een beetje pijn kan doen, net als wanneer je kinderen uitvliegen.

Ook ik pretendeer niet de wijsheid in pacht te hebben.
Aan de andere kant weet ik zeker dat ik genoeg in huis heb om mensen te helpen met wat ik doe.
Ik kan met mijn klanten meekijken, meedenken, ze een aantal suggesties doen op basis van ervaringen en wat kennis maar uiteindelijk zullen ze hun eigen keuzes en stappen moeten bepalen.
Soms ben ik wél stellig, daar word ik immers voor betaald, maar liever stel ik vragen om de antwoorden van mijn klant naar boven te halen.

Zichtbaar zijn en worden, ergens voor staan, dat betekent meestal dat je ook nare reacties krijgt, kritiek.
Dit kunnen ontstijgen is ook voor ondernemers belangrijk.
Niet reageren, en al helemaal niet met een primaire reactie is soms makkelijker gezegd dan gedaan.
Daphne vertelde dat haar vriendinnen super belangrijk voor haar zijn en waren.
Met hen kon ze af en toe lekker ‘bitchen’ over alles wat hen irriteerde.
De community die je als ondernemer ook zo hard nodig hebt.
Onderling afreageren, feedback geven en krijgen, en dan gewoon weer lekker door.

Ik was aangenaam verrast door de humor in Daphne’s lezing en ik heb ook tijdens het lezen van Sterrenstof heel vaak moeten lachen.
Dat kun je ook maar het beste doen, de positieve kant zien van gebeurtenissen, er hopelijk (ooit) om kunnen lachen.

Conclusie: Het moederschap en het ondernemerschap lijken gewoon heel erg op elkaar.
Je ontwikkelt jezelf, krijgt uitdagingen voor je kiezen, successen te vieren.
Ik ga het nog iets anders formuleren: Het hebben van kinderen is al een business op zich.
Vrouwen die dus én een bedrijf runnen én moeder zijn, ja jij daar: een dubbele high five!

Nu hoor ik graag van jou:
– welk inzicht uit het moederschap heb jij kunnen toepassen in jouw bedrijf (of andersom)?
– welke andere reactie heb jij op dit artikel?

Leuk om van je te horen.
Sterrenstof is tot en met 11 februari verkrijgbaar in de boekhandels.

Groet,

 

 

 

Spread the love

16 gedachten over “Het is één grote werkstage.

  1. Suzanne

    Mooi artikel Marieke! Herkenbaar die parallel. Een gezin voelt inderdaad soms als een bedrijf. Als ik mijn zoontje ’s ochtends weer op tijd op school heb afgeleverd met lunch, schone gymkleren en al, dan kan mijn eerste minisucces van de dag alweer vieren 😉 Mission 1 accomplished! En dan moet het ‘echte werk’ nog beginnen..

    Reageren
  2. Claire

    Ik geloof dat geduld wel de metafoor is voor mij. Geduld om te groeien, geduld om te mogen zijn, geduld om te leren.
    En dit gaat echt alle kanten op, voor mijzelf als bedrijf (ik denk groots maar ik ben nog klein en in de baby fase) voor de cliënt ( die tijd nodig heeft om het veranderingsproces aan te gaan) En natuurlijk ook geduld voor mijzelf, ik ga zelf ook allerlei processen door. Net als dat ik geduld moet opbrengen voor de kinderen als ze weer eens staan te hanessen met veters strikken en de rits van de jas dicht doen (terwijl we allang op de fiets hadden moeten zitten anders komen we te lahaaaat..) En toch ook daar weer het geduld voor opbrengen. Zij zijn nieuw en mogen leren. Ik mag dat ook…dat schept ruimte…geduld opbrengen schept vrijheid om fouten te durven maken en weer opnieuw te beginnen .

    Reageren
    1. Marieke Bericht auteur

      Oh zo herkenbaar Claire! Geduld is ook niet mijn sterkste eigenschap 😉 Ooit hoorde ik ‘geduld’ als volgt uitgelegd: Jij wilt dingen gewoon snel geregeld hebben! Ja, hahaha, zo kun je het ook zien. Maar dat de ander daar niets mee opschiet (en ik zelf dus ook niet) moge duidelijk zijn. Groet, Marieke

      Reageren
  3. Marie-Jose Beelaerts

    Fijn om te lezen dat iedereen het anders en het zelfde ervaart. Een hart onder de riem voor alle moeders en vrouwen met een bedrijf. Versterkend en verbindend. Dat vind ik. dank voor je artikel.
    het moederschap en mijn werk; mijn werk was er eerst en 7 jaar later kwamen de kinderen, dus ik had al veel op de rit. Vooral het continu beschikbaar moeten zijn (overtuiging) toen ze klein waren vond ik erg zwaar. Het loslaten vind ik makkelijker ook al geeft het me soms een gevoel dat ik er niet meer bij hoor, dat herken ik bij die pubers….(16 en 18 zoons) ik laat nu ook patiënten beter los dan toen de kinderen klein waren dus hierin zie ik absoluut een parallel! En zo zijn er vast meer voorbeelden als ik goed nadenk. Maar nu ga ik afsluiten en naar een cursus toe, de kinderen en mijn man zijn net de deur uit. Fijn weekend straks!

    Reageren
    1. Marieke Bericht auteur

      Hoi Marie-Jose, dank, mooi om te lezen en fijn dat het loslaten beter gaat, er is hoop voor ons die deze fase nog ingaan! Groet, Marieke

      Reageren
  4. Ellen

    Ik denk dat ik in mijn onderneming en moederschap echt ‘het kleine meisje’ in mij op stil heb moeten zetten haha. Ik heb dat echt moeten leren herkennen ook. Vooral ook niet bang zijn. En groeien. Allerlei dingen die inderdaad goed met elkaar te vergelijken zijn. High five!

    Reageren
  5. Marjolein

    Hoi Marieke, wat een fijn artikel gewoon omdat het zo ontzettend herkenbaar is. Een vriendin van me heeft me eens heel goed geholpen met een mooi inzicht, toen ik het zelf even niet meer helemaal zag, hoe je dat nu toch moet doen, moeder zijn… Loslaten, beschermen? En dan precíes de goeie balans daarin weten te vinden…yeah right.
    Ze vertelde me dat je als moeder gewoon een boom bent eigenlijk. Zo’n hele stevige, je kunt ermee praten, tegenaan leunen, tegenaan schoppen of zelfs ermee knuffelen, hij waait heen en weer tijdens een storm…maar het blijft een boom. Dat hielp me wel.
    Zo ook als ondernemer, soms een lastige opdracht, soms een heel relaxte, soms een wanbetaler, soms een waarbij je het bedrag van je factuur al binnen een dag op je rekening hebt staan…. maar je blijft die ondernemer.
    Volg je hart, want dat klopt -zo cliche, maar zo waar-.
    Dankjewel voor je gave artikel!
    Lieve groet, Marjolein

    Reageren
  6. Mieke v

    Ik ben vader en moeder van mijn twee dochters, 16 en 17 lentes jong. En ik ben er trots op. 7 jaar geleden kwam ik er, geheel onverwachts, alleen voor te staan. De eerste jaren hebben in het teken gestaan van “er voor de kinderen zijn” in de breedste zin van het woord.
    Ik kijk terug op een bijzondere tijd; een lieve vriendin gebruikte de metafoor van de stoel en het krukje. We waren een gezin (stoel met 4 poten) en hebben ons gevormd naar een drie-eenheid (krukje met 3 poten).
    Het allergrootste inzicht wat ik heb mogen ondervinden is dat ik me niet hoef te laten leiden door angst. Angst om wat er met hen kan gebeuren. Angst om een kind te verliezen. Angst om een kind wat laat in de avond naar huis fietst.
    Nee, dat wilde ik perse niet. Ik wil vertrouwen voelen. Ze hebben recht op een fijn leven, met vrienden en vriendinnen. En ik vertrouw erop dat ze plezier maken. En dat eerlijkheid de basis is van onze relatie.
    Ten aanzien van mijn bedrijf kan ik me laten leiden door angst. Maar dat doe ik niet. Vertrouwen is de sleutel.

    Reageren
    1. Marieke Bericht auteur

      Dankjewel Mieke voor jouw mooie reactie en verhaal. Jouw inzicht vind ik zeer inspirerend. Vertrouwen als uitgangspunt. Die hou ik ook meer voor ogen. Dankjewel! Groet, Marieke

      Reageren
  7. Sandra

    Marieke vraagt:
    – welk inzicht uit het moederschap heb jij kunnen toepassen in jouw bedrijf (of andersom)?
    Go with the flow! Het kan op elk moment van de dag weer anders zijn dan dat jij gepland had. Het vergt een grote mate van
    flexibiliteit om hiermee om te gaan.
    – welke andere reactie heb jij op dit artikel?
    Ik vind het mooi om moederschap met een onderneming te vergelijken. In beide gevallen heb je bepaalde kwaliteiten nodig om er
    een succes van te maken.
    Daphne Deckers inspireert mij enorm. Ik zou haar ook graag eens ontmoeten, maar kon helaas op deze dag niet.
    Er komt vast en zeker een ander moment.

    Groeten,
    Sandra Lakebrink
    Auteur ‘Briard, maatje voor het leven’

    Reageren
    1. Marieke Bericht auteur

      Hoi Sandra, dank voor je reactie. Ja, flexibiliteit in een vaak (vol)geplande week is heel erg belangrijk. En Daphne toert volgens mij best vaak door het land dus er komt vast een volgende keer! Groet, Marieke

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*